Doğu Akdeniz havzasında son dönemde hız kazanan diplomatik ve mevzuat odaklı hamleler, bölgenin jeopolitik dengelerini doğrudan etkileyecek yapısal bir kırılmaya işaret etmektedir. Bir tarafta uluslararası platformlarda popülist ve rasyonellikten uzak söylemlerle statüko yaratma çabaları sürerken, diğer tarafta kapalı kapılar ardında yürütülen harita mühendisliği çalışmaları, bölgenin en büyük kıyı devletini denklemin dışına itme gayreti taşımaktadır.
Avrupa Parlamentosu (AP) çatısı altında Yunanistan milletvekili Afroditi Latinopoulou tarafından dile getirilen; Türkiye’nin Kıbrıs’taki resmi ve hukuki garantörlük varlığını "işgal" olarak niteleyen ve Ankara’nın uluslararası hukuk zeminindeki en meşru deniz yetki alanı olan Mavi Vatan doktrinini "saçmalık" şeklinde yaftalayan bu söylem, esasen derin bir stratejik öngörüsüzlüğün dışavurumudur. Adalet ilkesini ve tarihsel geçmişi göz ardı ederek, yalnızca iç siyasete yönelik söylemlerle diplomasi yürütmeye çalışan bu yaklaşım, Doğu Akdeniz’deki hukuki ve fiili gerçekleri yansıtmamaktadır
Doğu Akdeniz’deki esas risk, bu tür münferit siyasi söylemlerden ziyade, kurumsal ve asimetrik bir kuşatma çabasında saklıdır. ABD Kongresi’nde iki partinin ortak mutabakatıyla hazırlanan ve "Doğu Akdeniz Geçidi Yasası" adıyla Senato Dış İlişkiler Komitesi’nden geçirilen yeni yasa tasarısı, bu dışlama stratejisinin en somut belgesidir. Yunanistan, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY), İsrail ve Mısır aksını yasal ve militarist bir koruma kalkanıyla birleştirmeyi hedefleyen bu hamle, arka planda Hindistan-Ortadoğu-Avrupa Ekonomik Koridoru’nun (IMEC) Akdeniz ayağını Türkiye'siz dizayn etme amacını taşımaktadır. Amerikan-Yahudi Komitesi (AJC) ve Yunan-Amerikan Liderlik Konseyi (HALC) gibi lobi örgütlerinin yoğun faaliyetleriyle şekillenen bu tasarı, GKRY’yi denkleme “eşit ortak” dahil ederek Ankara’nın bölgesel enerji ve ticaret koridoru olma stratejisini engellemeyi hedefleyen jeopolitik bir yanılgının ürünüdür.
Uluslararası ilişkiler ve jeostrateji disiplininin göz ardı edilemez realitesi şudur: Türkiye’nin ne Avrupa Birliği’nin siyasi onay mekanizmalarına ne de Washington patentli masabaşı tasarıların onayına ihtiyacı vardır. Tam aksine; küresel enerji arz güvenliği, transit ticaret hatlarının uygulanabilirliği ve Avrupa’nın genel güvenlik mimarisi doğrudan doğruya Türkiye’nin jeostratejik ağırlığına ve istikrarına bağımlıdır. Doğu Akdeniz’de Türkiye’yi ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni (KKTC) dışarıda bırakmayı amaçlayan hiçbir boru hattı, hiçbir enerji güzergahı ya da ticari koridor finansal, fiziki ve askeri açıdan sürdürülebilir değildir.
Avrupa Parlamentosu (AP) çatısı altında Yunanistan milletvekili Afroditi Latinopoulou tarafından öne sürülen iddiaların aksine, Mavi Vatan doktrini revizyonist bir yaklaşım değildir; aksine Türkiye’nin uluslararası deniz hukukundan doğan haklarını, meşru sınırlarını ve Kıbrıs Türkü'nün adadaki egemen eşitliğini koruyan hukuksal ve askeri bir kalkandır. Adada statükoyu tek taraflı silahlanma adımlarıyla zorlayanlar, harita üzerinde ne çizerlerse çizsinler, sahadaki askeri ve hukuki gerçekliği değiştirmeyi başaramayacaklardır. Ankara ve Lefkoşa’nın haklarını teslim etmeyen her proje, Akdeniz’in derin sularında batmaya mahkum birer jeopolitik yanılsamadan ibarettir.
