Ulu Önder Atatürk aramızdan ayrılalı tam 88 yıl oldu. Onsuz geçen ama onunla yaşamaya devam ettiğimiz unutulmaz yıllar…
Atatürk, elbet bir gün her insan gibi bu dünyadan göç edeceğini bildiğindendi ki, kendi halkına şu mesajı vermiştir.
“Beni görmek demek, mutlaka yüzümü görmek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız, bu kafidir.”
Gerçekten de dediği gibi onun duygularıyla yaşıyor ve hissediyoruz onun varlığını. Bütün veciz sözlerini hayatımızın duvarına yazdık. Fikirlerini benimsedik ve o fikirlerle çocuklarımıza yön verdik ve hala veriyoruz.
Ata’nın 7 Eylül 1938 tarihinde sıhhati ile ilgili anlatılar başlamıştı, öldükten sonra.
Bu tarihte karnından iğne ile su çekilmeye başlamıştı. Vücudunda 12 litre su birikmişti. Nerdeyse teneke dolmuştu. Biraz rahatlamıştı. Derin bir oh çekmişti. Çok zayıflamıştı. 46 kiloya düşmüştü. Malum devamlı içki içtiği için siroz olmuştu. Kolay mıydı koskoca bir vatanı düşmandan kurtarmak ve Türk millerine armağan etmek. Sadece Türk milletini kurtarmadı. Bütün gençliğin ve gelecek nesillerin de önünü açmıştı. Çiftçiye, öğretmene, çalışanlara ve çağdaş Türk kadınına sahip çıkmıştı. Kadına seçme ve seçilme hakkı vermişti. Arap harflerinden kurtulmak için latin harflerini Türk ulusunun hayatına sokmuştu.
O nedenle demedi mi, “beni görmek demek, benim fikirlerime sahip çıkacaksınız” diye.
Türk gençliğine uzun bir kitabe yazmıştı, “Ey Türk gençliği, birinci vazifen, Türk istikbal ve istiklalini korumak” ifadeleri ile başlayan.
14 Ekimde üçüncü defa vücudundan su alındı. 10.5 litre birikmişti yine. Şiddetli bulantı hissediyordu. Öksürüğü kesmek için küçük buz parçaları yutturuluyordu. Artık yatağından kalkamıyordu. Bitkindi. 29 Ekim 1938’de Cumhuriyet Bayramı kutlamalarına katılması imkansızdı. Bütün Çankaya’daki hizmetkarlarına, yaverine ve yakın dostlarına “Gelecek yıl Cumhuriyet kutlamalarına siz katılırsınız” diyerek hüzünlü bir mesaj veriyordu. Adeta ölümü hissetmişti. Manevi kızı Sabiha Gökçen başucundaydı. Sabiha göz yaşlarını içine akıtıyordu. Sabine ona moral veriyordu. Ama Ata, el işareti ile onu susturmuştu.
“Bana gelecek bayramdan bahsetme Gökçen. Hatta gelecek aydan da bahsetme. Ekim ayını çıkarsam bile Kasım ayını çıkaracağımı sanmıyorum” demişti.
Artık yemek yiyemiyordu…
1 Kasım günü tereyağı sürülmüş bir dilim ekmeğin ucundan ısırabildi. Bütün yediği sadece buydu. Biraz sahlep ve portakal suyu içti.
7 Kasım’a kadar bu tür hafif meyve suları içti. Zaman zaman bilincini kaybediyordu. Ömründe ilk defa enginar çekti. İstanbul’da enginar bulmak mümkün değildi. Hatay’a telgraf çekildi. Hatay’dan gelem enginarı maalesef yiyemedi.
8 Kasım’da artık kendinde değildi. Bir ara başını çevirdi ve “aleykümselam” dedi. Son kelimesi bu olmuştu.
9 Kasım günü, istem dışı kasılmalar ve aşırı terlemeleri olmuştu.
Ve 10 Kasım Perşembe günü saat 9’u beş geçe Mustafa Kemal’i kaybetmiştik. Henüz 57 yaşındaydı.
57 yaş ne ki?
Büyük Ata’m 57 yıllık hayatına ne savaşlar, ne mücadeleler, ne acılar ve ne kahramanlıklar sığdırmış... Bir ömrü kendi milletine adayan büyük adam…
Ata’nın ölüm haberi sadece Türkiye’de değil, bütün dünyada duyulmuştu. Bütün Türkiye’de gözyaşları onun için akıyordu. Yaşlı, genç, kadın erkek, her kesimden insanlar yüreklerindeki acıyı göz yaşlarında hissediyorlardı.
O’nun milleti için yaptıklarını, nerede doğduğunu, Kemal ismini nasıl aldığını, sabay hanedanlarının onun için neden ölüm fermanı çıkardığını, Bandırma vapuru ile neden İstanbul’dan Samsun’a çıktığını, yoktan bir halk ordusu kurduğunu, Cumhuriyeti nasıl kurduğunu, lâtin harflerini neden var ettiğini, çağdaş Türk kadınının neden batı medeniyetleri görüntüsünde örtüyü başından atarak şapka giydiğini, Kurtuluş Savaşı ile Türkiye’yi bütün düşmandan arındırdığını, çiftçinin ve öğretmenin yanında bulunduğunu ve daha nice yaşanmışlıkları yazıyoruz, yeni nesiller okusunlar ve Mustafa Kemal’in ne büyük bir devlet adamı olduğunu öğrensinler diye.
Öğretmen soruyor!
“Atatürk ne yaptı” diye.
Öğrenciler de cevap veriyorlar.
“Atatürk ne yapmadı ki…”
Her yıl olduğu gibi, 10 Kasım günü O’nu rahmet ve saygıyla anıyoruz. 10 Kasım saat 9’u beş geçe bütün Türkiye ve Kıbrıs’ta sirenler çalar, yoldaki araçlardan insanlar inerek saygı duruşunda bulunurlar. Fabrikadaki işçi, tarladaki çiftçi, sınıftaki öğretmen ve öğrenciler, hastanedeki doktor, hemşire ve hastalar, milyonlara Türk; onun için saygı duruşunda bulunurlar, ta ki sirenler susana kadar.
Ulu Önder Atatürk oradan, Anıttepe’den bütün Türkiye’yi izliyor, huzur içinde. Onun veciz sözleri tarihe altın harflerle yazılmıştır.
Türkün dostu Türktür.
Ne mutlu Türküm diyene.
Yurtta sulh, cihanda sulh… Ve dahaları…
Allah’tan Büyük Atamıza Allah’tan rahmet huzur diliyorum. Mekanı cennet olsun.
Unutmayın! Atamızı anmak milli görevdir.
