Günden güne kötüye giden devlet yönetimi, artan bir dozajda Ankara’dan gelen maddi destek ile devam edebiliyor. Ankara’nın Ustel lehine içerideki kamuoyuna yönelik siyasi destek ve algı operasyonları da cabası oluyor.

Halbuki Ankara’daki siyasi irade, adanın stratejik öneminden dolayı, Kuzeydeki yönetim anlayışının genel kabul görmüş kamu yönetimi prensiplerine uygun olmasının mühendisliğini yapmalıydı. Tabiri caizse mavi vatanın sağlam temel üzerine oturtulmasının harcı bu olmalıydı.

Siyaseten de seçilen kim olursa olsun, bu kamu yönetim anlayışının devam etmesinin destekleneceğini beyan etmeliydi.

Siyaseten de seçilen kim olursa olsun, söyleyene değil yapılana ve söylenene dayalı bir diyalog ve iş birliğinin destekleneceği beklentisini toplum nezdinde uyandırması beklenirdi. Esas algı operasyonunu bu konu üzerinde yapmalıydı.

Akıl ve mantık bunu işaret eder.

Gerçek anlamda milliyetçilik ve vatanseverlik de bunu gerektirir. 50 yıllık sürede Rum’a verilecek belki de en büyük gözdağı bu olurdu. Bunun yerine bize külliye hediye edildi!

Peki Türkiye’nin maddi desteğine rağmen niye olmadı ve günden güne daha da kötüye bir gidiş var?

Bu 50 yıllık süre içerisinde, seçim yoluyla tabiri caizse gömlek değişse de gömleğin düğmesinin her seferinde yanlış iliklenmesi, seçim sürecinde başlıyor. Siyasi figürler, elçilik görevlileri, siyaset dışı çıkar grupları ve yerli değnekçileri değişse de senaryonun akışı hep aynı.

Ankara’daki siyasi irade ve adadaki uzantılarının da çanak tutması ile beraber özellikle seçim dönemlerinde, iç siyaseti yönlendirmeye yönelik kibirli bir yaklaşım ortaya çıkıyor. İç siyasete müdahale UBP kongresinin sonucuna müdahaleye kadar ulaşıp zirve yaptı. Ünal Üstel’i Başbakan yaptı. T.C. devletinin vazgeçilmezi konumuna oturtuldu.

Tüm bunlar yetmezmiş gibi son dönemde bir de Kıbrıs Türkünün içinde Atatürk’ü barındırmayan milliyetçilik ile sınanması ve dini inanç sorgulaması da eklenince toplumda seçim dönemlerini de aşan partiler üstü bir refleksin devreye girmesine vesile oldu. Sanki de adanın İngilize verilmesini talep eden ve Türkiye’nin Kıbrıs diye bir mevzusu olmaması lazım diyen Kıbrıs Türkleriydi hissiyatı partiler üstü bir şekilde toplumun tabanına yayıldı.

Bu sessiz ama derin hissiyatın geçen sürede toplumda oluşan birikimi iyice pekişti ve olgunlaştı. Aklınızın ucundan geçmeyen kesimler, geçmişte önünden geçmedikleri ana muhalefet partisine başka bir gözle, kurtarıcı! olarak bakmaya başladılar.

Kötü yönetim ve adaletsizlik karşısında toplum, her seferinde kaynama noktasına gelip biriken basınç bir şekilde boşa alındıkça aslında mağlup olmadığı görüldü. Tam aksine, bir sonraki seçim sürecinde karşılaşacaklarına karşı aşılanmış ve daha da güçlenerek birikim yaptığı ortaya çıktı.

O birikim ilk defa CTP’ye mühür vuranların sayesinde geçen Ekim’de %63 ile Cumhurbaşkanı seçti. Adını ve yüzünü bilmediği bu örgütsüz kitlenin katkısı ile seçilen Cumhurbaşkanı bile çıkan sonuca şaşırdı.

Toplumun kaynayan su misali 99 derecedeki haliyle bir derece artışla yarattığı itici güç ve etki çok farklı olduğu ortaya çıktı. Üstel liderliğindeki UBP esasen bunu başardı! Toplumun kimyasını ve ruh halini değiştirdi.

Bakalım örgütsüz kitle hareketine dönüşen bu toplumsal ruh hali 6 Aralık’ta ne yapacak?

KKTC, Azerbaycan değil. Varlığı olup ağırlığı olmayan konumdadır. Yine de Türkiye’nin ve adadaki temsilcilerinin devletin bölgesel güç olma iddiasından hareketle burada bile çıkarması gereken çok ders var.

Katalaves!