15 Kasım, takvimdeki sıradan bir gün değildir, bizim için bir halkın yok sayılmaya, kendi vatanında azınlık durumuna düşürülmeye karşı verdiği onur mücadelesinin adıdır. Dün akşam, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin 43. kuruluş yıl dönümü vesilesiyle İstanbul’da düzenlenen resepsiyonda bulunmak, Kıbrıs siyasi tarihine gönül vermiş bir akademisyen olarak beni yalnızca bugünün diplomatik atmosferine değil, o salonun arkasındaki koca bir asrın hafızasına da götürdü.

Gecenin ev sahibi, KKTC İstanbul Başkonsolosumuz Sayın Zalihe Mendeli’nin nazik davetiyle katıldığım bu anlamlı buluşmada, ilk dikkatimi çeken şey salondaki sıcaklık ve gururdu. Sayın Başkonsolosun konuklarına gösterdiği içten ilgi, resmiyet duvarlarının ardına saklanmayan mütevazı tavrı ve zarif misafirperverliği geceyi çok daha anlamlı kıldı. Devlet temsilinin o ağır sorumluluğunu böylesine doğal bir içtenlikle taşıdığı ve bizleri bu gurur gecesinde bir araya getirdiği için öncelikle Sayın Zalihe Mendeli’ye, bu kusursuz organizasyonda emeği geçen İdari Ataşe Sayın Keziban Öcal ve Sayın Nur Ayyıldız ve tüm KKTC İstanbul Başkonsolosluğu ekibine gönülden teşekkür ediyorum.

Salondaki bu sıcak atmosferin içinde beni en çok duygulandıran an ise, 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı’na bizzat katılmış, o günlerin ateş çemberinden geçmiş Kıbrıs Gazisi komutanlarımızı aramızda görmekti. Kahraman komutanlarımızın gözlerine baktığınızda, kitaplarda ve belgelerde okuduğumuz tarihin aslında ne kadar canlı ne kadar gerçek olduğunu bir kez daha hissediyorsunuz. Onların o gün gösterdiği cesaret olmasaydı, bugün biz bu salonlarda özgürce 43. yılımızı kutlayamazdık.

İşte o komutanlarımızın fedakârlığıyla taçlanan bu yürüyüşün arka planını anlamak için arşiv belgelerine baktığımızda, Kıbrıs Türkünün nasıl adım adım kendi devletini inşa ettiğini görürüz. 1960 Zürih ve Londra Antlaşmaları ile kurulan ortaklık devletinden 1963 “Kanlı Noel” saldırılarıyla silah zoruyla dışlandığımızda, ortada hukuken de fiilen de işleyen bir devlet kalmamıştı. Kıbrıs Türk halkı, artık kendi geleceğini kendi elleriyle kurmak zorundaydı. Önce 1967’de Geçici Kıbrıs Türk Yönetimi’ni kurduk. Ardından 1974 Barış Harekâtı’nın getirdiği özgürlük iklimiyle Otonom Kıbrıs Türk Yönetimi’ne, 13 Şubat 1975’te ise Kıbrıs Türk Federe Devleti’ne geçtik.

Devletleşme yolundaki bu kararlı adımlara rağmen, tam sekiz yıl boyunca sabırla, eşit temelde bir çözüm için masada bekledik. Ancak karşımızda bulduğumuz tek şey uzlaşmazlık ve bizleri kendi toprağımızda “azınlık” görme ısrarıydı. İşte 15 Kasım 1983 sabahı, Kurucu Cumhurbaşkanımız Rauf Raif Denktaş’ın liderliğinde Kıbrıs Türk Federe Meclisi oy birliğiyle o tarihi kararı aldığında, aslında dünyaya şu gerçeği haykırıyordu: “Kıbrıs Türkü kimsenin lütfuyla değil, kendi iradesi ve hukuki meşruiyetiyle vardır.”

43 yıl önce atılan o tarihî imzanın ne kadar hayati olduğunu, bugün Doğu Akdeniz’de enerji koridorlarının, Mavi Vatan’ın ve bölgesel dengelerin böylesine keskinleştiği bir dönemde çok daha net görüyoruz. Elbette bu güven ve istikrar ortamı kolay kurulmadı; Anavatan Türkiye Cumhuriyeti’nin sarsılmaz desteği ve garantörlüğü olmadan Kıbrıs’ta ne barıştan ne de güvenlikten söz edilebilir. Bu topraklarda bugün başımız dik yürüyebiliyorsak, bunu 1974’ten bugüne vatan uğruna toprağa düşen tüm aziz şehitlerimize ve kahraman gazilerimize borçluyuz.

Bugün şunu bir kez daha görüyoruz ki; 15 Kasım 1983 bitmiş bir hikâyenin sonu değil, aksine geleceğe yürüyüşümüzün başlangıcıdır. Başta Dr. Fazıl Küçük ve Rauf Raif Denktaş olmak üzere bu devleti bizlere emanet eden tüm büyüklerimizi ve aziz şehitlerimizi rahmetle, aramızda olan kahraman gazilerimizi ve komutanlarımızı saygıyla anıyor; bu tarihi günde bizlere ev sahipliği yapan Başkonsolosumuz Sayın Zalihe Mendeli’ye bir kez daha şükranlarımı sunuyorum.

Yaşın kutlu olsun Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti. Nice onurlu yıllara...