Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti kurulalı 43 yıl olmuş. Nerdeyse yarım asır olacak. Buralara nasıl geldiğimizi, nasıl var olduğumuzu ve ne şekilde kişilik kazandığımızı bir düşünün.

Bazen kendimce şöyle düşünüyorum.

“Allah razı olsun Rumlardan, bize kendi Cumhuriyetimizi kurma şansını verdikleri için. Bunca acılar, bunca katliamlar, bunca ambargolar hep Rumların bize uyguladıkları şeyler. O nedenle bu acılarla yoğrulduk ve bir gün geldi, var olmak için Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni kurduk. Boşuna düşünmemişim, Allah razı olsun Rumlardan diye.”

Rumlardan razı olunur mu? Yaşadıklarımızdan sonra kendi egemenliğimizin yolunda, özgür sınırlarımız ötesinde, ölümün ve katliamların olmadığı bir ülkede hayatımızın filizlerini yeşertmek gerçekten çok önemlidir.

43 yıl önceki 15 Kasım 1983 tarihini hatırlıyorum.

O sabah bir bomba gibi patlayan haber, hepimizin yüreğine su serpmiş, hayatımızda yeni bir pencerenin açılacağını anlamıştık. Herkes gibi ben de, Lefkoşa İskan Şubesindeki personelimle Meclis’in önüne gitmiştim. Herkes oradaydı. Mahşeri bir kalabalık Meclis’in bahçesini, Meclis önünden geçen yolu doldurmuştu. Bizim grup, biber ağaçlarının altındaydık. Bütün hoparlörler dışa yansıyordu.

Birden Kurucu Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş’ın sesi duyulmuştu.

“Kıbrıs Türkü’nün varlık ve egemenliğini buradan bu kürsüden haykırıyorum. Kıbrıs Türkü’nün kendi Cumhuriyetini buradan ilan ediyorum.”

Denktaş’tan sonra Meclis Başkanı Nejat Konuk söz alarak; “Bu önemli kararın ayakta onaylanmasını rica ediyorum” demiş ve iktidarı, muhalefeti tümden, ayağa kalkarak oy birliği ile Cumhuriyetimizi onaylamışlardı. Akabinde hazırlanan bildiri, bütün milletvekillerinin imzasına açılmıştı. O bildirge çok önemli bir belgeydi. O bildirgenin resmini, Dr. Fazıl Küçük’le Geçen Günlerim adlı kitabımda yayınlamıştım.

Hala daha o bildirge yazın hayatında kullanılıyor. Yeri geldiğinde o belgeye imza koyan ve KKTC’nin ilanını onaylayan milletvekilleri, “O bildirgede benim de imzam vardır” derler.

KKTC’nin ilanı, Rumları çılgına çevirmişti. Rumları ondan sonraki süreçte en korktukları şey, KKTC’nin dünya tarafından tanınmasıydı.

TC Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, BM Genel Kurulu’nda yapmış olduğu 4 konuşmada, bütün BM’ye üye devletleri KKTC’yi tanımaya davet etmiş ve güçlü mesajlar vermiştir. Hala daha önemli uluslararası toplantılarda aynı mesajı veriyor, sağ olsun. Özellikle Türk Devletleri, Kıbrıs Türkü için önemli bir organdır. KKTC, Türk Devletleri toplantısında gözlemci üye olarak varlık göstermektedir.

Elbet bir gün gelecek, KKTC bütün dünya devletleri tarafından tanınacaktır. Yani bunda da Rumların istemeden katkısı olacaktır. Nasıl katkısı olacak Kıbrıs Rumlarının?

Nisan 1968’de başlayan Denktaş-Klerides görüşmeleri, bu gün hala devam ediyor. Hem de KKTC Cumhurbaşkanı Tufan Erhürman’la Rum toplumu lideri Hristodulidis’le. Yani Rumların olumsuz ve uzlaşmaz tutumları devam ediyor.

O halde KKTC’yi kurmakla iyi etmişiz.

Şimdi geleceğimiz bu Cumhuriyetin kanatları altındadır. On bir yıl Rumların Türkleri kapattığı getto kapıları da kapanmıştır.

Kıbrıs Türkleri için en önemli husus, Türkiye’nin Kıbrıs Türkleri’nin çok sağlam bir şekilde arakasında durması, devasa projelere imza atması, bir Cumhuriyet’te olması gereken her şeyi yapmasıdır.

20 Temmuz 1974’le başlayan özgür hayatımız huzur içinde devam ediyor. Artık sokaklarda ve yollarda yürüdüğümüzde, Yunan bayraklarının altından değil, ay yıldızlı Türk bayraklarının altında geçiyoruz. Bir de KKTC bayraklarının altından.

Rumlar, hala inatları uğruna bedeller ödüyorlar ve “Türk askeri adadan çıksın, Türkiye’nin garantörlüğü iptal edilsin” diyorlar.

Bir inat bir murat misali Rumlar kendi halkının yolunu ve geleceğini karartmaya devam ediyorlar.

Değil mi ki Kıbrıs Türkü özgür bir vatanda kendi Cumhuriyeti’nin bayrağı altında yaşamaya devam ediyor.

Yaşasın Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti. Cumhuriyetimizin 43’ncü kuruluş yılı kutlu ve mutlu olsun.