Geçen hafta Kıbrıs gazileri Kıbrıs’taydı. Tümünün de göğüslerinde kahramanlık madalyaları ve başlarında kalpakları vardı. Zaman zaman Kıbrıs’a gelen ve hatıralarını tazeleyen bu kahramanları selamlamak istiyorum. Çünkü onlar bütün aile ve yakınlarını arkalarında bırakarak kendilerini ateşin içine attılar, bizim için. Kahramanlık naraları atarak çıkarma gemileri ve paraşütlerle Kıbrıs yaylalarına gelen bu kardeşlerimizin göstermiş oldukları cesaret ve yürek harekatıyla, “Biz Kıbrıs’taki soydaşlarımızı kurtarmaya geldik” demişlerdir.
Gerçekten de Kıbrıs çıkarması, Kıbrıs Türkü’nün kurtarılmasına yönelikti. On bir yıl yaşadığımız getto hayatından ve Rum mezaliminden kurtuluşumuz, onların sayesinde gerçekleşmiştir.
Yıllarca Türk Mukavemet Teşkilatı TMT kahramanı mücahitler tam on bir yıl direndiler ve Mehmetçikler adamıza gelmişlerdir. O görüntü, Mehmetçik-Mücahit kucaklaşması ve dayanışmasının bariz bir görüntüsüydü.
Bereketçi, balıkçı tekneleri ile Anamur’dan silah taşıyan kahramanlarımız, zor ve tehlikelerle dolu hayatlarının meyvesini alıyorlardı.
20 Temmuz 1974 çıkarmasının hemen birkaç gün sonrasında ateşkes ilanındaki kısa arada mevzilerimizden çıkmış ve Köşklüçiftlik’te geniş bir alana bit Türk tankı gelmişti. Moralimiz yükselmiş, göğsümüz kabarmıştı. Uzaktan Ledra Palas üzerindeki Rum mevzileri bizi gözlüyorlardı.
Daha arka planda Mangli’nin tepesindeki uzun menzilli silahlar bize çevrilmişti.
“Rumlar o an bizi yaylım ateşine tutarlar mı?” sorusunun karmaşası içinde tanktan aşağıya atlayan Türk askeri; “Sıkar mı bize ateş açsınlar, bir çeyrek içinde ne onlar, ne de mevzileri kalır” demişti. Gerçekten de Rumların korktukları belli oluyordu.
Birinci Harekat’la İkinci Harekat arasında sessiz ve gergin bir hava vardı. Herkes Cenevre’de ne olacak sorusunu soruyordu birbirlerine. Neticede Cenevre’de bir sonuç alınmayınca, Türkiye Dışişleri Bakanı merhum Turan Güneş, Türkiye’ye parolalı mesajını vermişti.
“Ayşe tatile çıkabilir” diyordu o mesajında
Turan Güneş’in “Ayşe” dediği kızı değil, Türk askeri idi ikinci harekatı başlatacak. Nitekim öyle oldu.
Türk tankları Lefkoşa’dan çıkıp Mesarya ovalarına yayılmaya başladığında, onlara öncülük eden Kıbrıs Mücahitleri idi. Mücahitler, tankları yönlendirmişler ve salimen Mağusa’ya varmalarını sağlamışlardı. Birisi bir resim çekmişti yolda. Genç bir annenin kucağındaki çocuğun Türk askerine sarılışı ve ona su verişi. Malum harekat yazın göbeğindeydi.
Küçükkaymaklı’da gerçekleşen bir olayı daha anlatmadan geçemeyeceğim.
Tankın içinde iki Türk askeri ve bir de mücahit vardı. Oradan Mağusa’ya hareket edeceklerdi ki, Küçükkaymaklı’da bir evden tanka ve Türk mevzilerine ateş geliyordu. Bir Rum ilerideki mevziden Türk tarafına kurşun sıkıyordu. O olayın üzerinden zaman geçince o tanktaki mücahit bana anlatmıştı.
“Tanktaki o cesur Türk askerinin kafası atmıştı. ‘Şu orospu çocuğunu susturmam lazım, a’na koyduğumun’ diyerek hemen çevik bir hareketle aşağıya atladı ve tankın dibindeki tümseğin arkasına yaslandı. Ağzında asker sigarası vardı. Başındaki asker şapkasını ters çevirerek silahını omuzuna dayadı ve durmaksızın kurşunların geldiği Rum mevzisine mermilerini taradı durdu. Sonra karşıdaki Rum mevzisi susunca, ‘gidin o itin leşini alın, öğrensin şu Yunan bozuntuları masum insanları katletmelerinin ne olduğunu anlasınlar’ diyerek atlet yapısıyla tanka girdi ve Mağusa’ya doğru yol aldık.”
Ve daha binlerce acı dolu hatıralar.
TC Büyükelçisi Ali Murat Başçeri, Kıbrıs’a gelen Kıbrıs gazileri ile bir araya geldi ve anlamlı konuşma yaptı. Onların kahramanlıklarını övdü ve “Mutlaka hiçbir şey sözde kalmamalı. Mutlaka yazılmalıdır” dedi. Güzel bir mesajdı Büyükelçinin verdiği mesaj. Gerçekten hiçbir şey sözde kalmamalı. Gelişi güzel de olsa bu kahramanlar yaşadıklarını kağıda dökmeli. Geçmişte televizyonlarda yaptığım NABIZ Programlarımda ben de aynı mesajı vermişimdir. Bütün mücahitlerimize şunu söylemiştim.
“Arkadaşlar, bir defter açınız ve yaşadıklarınızı o deftere gelişi güzel yazınız, siz o hatıralarınız yayınlayamazsanız, sizin çocuklarınız veya torunlarınız yayınlayacaktır.”
Nitekim Türk tankları Mağusa’ya doğru Mesarya’da yola koyulduklarında, Rumların Muratağa, Sandallar ve Atlılar’da onlarca masum anneleri, çocukları, yaşlı insanları katletmişler ve dere yatağında sazlıkların dibinde bir çukura gömmüşlerdir. Maalesef o katliamda benim öz halam da vardı.
Diyeceğim şudur… Bu Kıbrıs gazileri olmasa, bu topraklar vatan olmazdı. Savaş kötü bir şey olsa da, kurtuluş için, özgürlük ve egemenlik için mutlaka o savaşı yaparsınız.
Bu cesur gaziler, Kıbrıs Türkü’nün gönlünde taht kurmuş cesur ve yürekli insanlardır. Hayatta olanlara sağlıklı ve uzun bir ömür, vefat edenlere Allahtan gani gani rahmetler diliyorum.
İçimden geldi. Adamızı ziyaret eden Kıbrıs Gazilerini selamlamak milli bir görevdir dedim, sağ olsunlar.