“Antalya’ya gel, davetlimsin…”
BM’nin düzenlediği bir “zirve” bu… Dünyanın en büyük derdi “iklim” konuşulacak…
Gidilmez mi?
“Şimdi devlet başkanlarını karşılayacağız, sen biraz erken gel, onları çağırmadan Cumhurbaşkanımızla el sıkışırsın, fotoğrafınız çekilir…”
Ha… Bak şimdi, Hristodulidis’i nasıl da “tuş”a bastıracağız…
Erdoğan’la BM Genel Sekreteri Guterres’in birlikte ülke liderlerini karşıladıkları noktaya doğru ilerlerken, protokol görevlileri Hristodulidis’i durduruyor…
“Sizi burada biraz bekletelim” diyorlar…
O sırada ekranda “Kıbrıs Cumhuriyeti” bayrağı yerine, Türk bayrağı dalgalanmaya başlıyor…
Erdoğan da BM Genel Sekreteri’nin yanından adeta kaçıyor ve “tanımadığı” Kıbrıs Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanı’nın elini sıkmaktan kurtuluyor…
Tam bir “nokta atışı…”
Türkiye diplomasisinin harika yaratıcılığı…
Tabii; Hristodulidis’in canı sıkılıyor…
Erdoğan’ı hem AB’ye, hem de BM’ye şikâyet ediyor…
Adam, belli ki Yunan tarihi dışında geçmişi bilmiyor…
Hele Osmanlı’dan zerre kadar haberi yok…
Padişahın huzuruna çıkacak “yabancı”ların Topkapı Sarayı’nda, “Arz-ı Humayun” odasında saatlerce bekletildiğini yazan bir tarih kitabına hiç rastgelmemiş…
Fransa’nın Osmanlı Büyükelçisi Denis de La Haye’nin, 17. yüzyılda bu odada tam 8 saat bekletildiğini bilse, böyle “muzırlık” yapmayacaktı elbette…
Bir de bizim Cumhurbaşkanlarımızı düşünün…
Oralarda hep “ittire kaktıra” ve “ortalarda pek görünmeden” KKTC’yi tanıtıyorlar.
“Kusura bakma aile fotoğrafına giremiyorsun…”un anlamını iyi biliyorlar…
Gerçekten Türk diplomasisi, “KKTC’yi tanıtmayı” kafasına taktığından beridir bu “alan”da bir “sihirbaz” marifetiyle ilerliyor…
Bu; geçmişte de böyleydi, şimdi de böyle…
Erdoğan; kendi döneminde tam 5 tane “KKTC Cumhurbaşkanı” eskitti… Son üç tanesinin önüne kırmızı halı serdi, atlı süvarilerle ve 21 pare top atışlarıyla, Mehter takımıyla, sarayında karşıladı.
Kendi tercihi olan Ersin Tatar’ın 5 yılı boyunca; özellikle Azerbaycan yollarında az “ter” mü döküldü?
Aliyev; önceleri Ersin Bey’den kaçıyordu… Hiç görüşmek istemiyordu. Ersin Bey inatla oralara gidip gelmeye başlayınca “lütfen” kabul etti, sonra bir fotoğraf çektirdiler, masa tertemiz… Bizim bayracık masanın altına sürüldü…
Hani; Kasım 2022’de Türki Devletler Topluluğu’na “gözlemci üye” olmuştuk ya…
Ertesi Kasım; bir de baktık ki, Kazakistan’daki “zirve”de yokuz…
Ersin Bey davet almamıştı…
Bayrağımız da, üyeliğimiz de “intipüf”tendi Kazaklara göre…
O zaman da “Türk diplomasisi” hemen harekete geçmişti.
Tam 6 gün sonra, Ersin Tatar’ın Özbekistan’da “Ekonomik İşbirliği Teşkilatı 16. Zirvesi”ne katılımı gerçekleşti.
Ama bir şartla… Özbekistan “Bayrak mayrak olmayacak…” dedi.
“Olsun da, bayraksız olsun” dedik ve Ersin Bey Taşkent’e öyle gidebildi.
Mustafa Akıncı’nın CB döneminde de İstanbul’da “Dünya İnsani Zirvesi” düzenlenmişti. Erdoğan “zirvenin resmi oturumlarına” değil ama, yabancı devlet başkanları için verdiği akşam yemeğine Akıncı’yı da davet etmişti. Zirveye katılan Rum lider Anastasiades, Akıncı’nın yemeğe katılacağını öğrenince, uçağa atlayıp Türkiye’den kaçmıştı.
Örnekler çoğaltılabilir…
Ama çıplak gerçek ortada duruyor: Dünyada KKTC’ye “devlet” diye hitap edenlerin sayısı; dünya nüfusunun ancak yüzde 1’ine denk geliyor…
Bu “yüzde 1’i” 43 yılda ne Kıbrıslı Türk siyaseti ne de Türk dış politikası artırabildi.
Pazar günkü “hamaset” gösterileri; 1983’ün 15 Kasımı’nda atılan adımı hiç sorgulamadığımızı, sonuçlarına bakmayı göze alamadığımızı gösteriyor…
Antalya’da, İstanbul’da “kaçak” gibi gösterilerde Cumhurbaşkanımızın yer alması…
Bayracık var mıydı, yok muydu tartışmalarında bir ileri bir geri gidişimiz…
“Aile fotoğrafı çekilirken ortalarda görünme”me siyaseti…
Resmi toplantılarda görünme, ama akşam yemeğinde beraberiz…
Bütün bu “kaçamak güreş”ler Kıbrıslı Türkler’e reva mı?
Erdoğan’ın bunca “çağrı”sına rağmen dünyada bir “Tanrı’nın kulu” bize devlet muamelesi yapmazken, dostlarımız bayracığımızı masanın altına saklarken, sonsuz bir “yalan rüzgârı”nda ısrar etmek Kıbrıslı Türkler’in gerçekten yararına mı?
KKTC’nin ilanı; dünya nüfusunun yüzde 99’una göre “uluslararası hukuğa” aykırıdır.
BM Güvenlik Konseyi’nin 541 ve 550 sayılı kararları orada durduğu sürece, hiçbir üye devlet “ben KKTC’yi tanıdım” diyemez.
TC’nin hatırına bu konuya sıcak bakan bazı Türki devletçikler de son zamanlarda bundan caydılar…
Yani; Türki devletlerde ve İslam İşbirliği Konferansı’nda, 2000’lerdeki “görünürlüğümüz” kadar bile yokuz…
Üstelik; son yıllarda “tanınma” konusundaki ezberimizi bozacak örnekler çoğalıyor…
İşte Filistin Devleti… Tam 157 ülke tarafından tanınıyor… Ama orada her gün çocuklar, kadınlar katlediliyor. Yani; asıl olan komşusuyla sorununu çözmektir.
İşte Kosova… 120’nin üzerinde devlet tarafından tanınıyor. Ama BM üyesi olamadı. Tıpkı bizim gibi komşusu Sırbistan ile sorunlarını çözmediği için “bağımsızlığının” hiçbir anlamı yok.
Kısacası; “tanınma” talebi ve KKTC Cumhurbaşkanları’nın sırf bu politika yüzünden içine düşürüldükleri durum; Kıbrıslı Türkler’in hak ettikleri bir durum değildir.
Hiç bu “tribıl”lara, açıkgözlüklere, alicengiz oyunlarına gerek yok…
Kıbrıs’ta “çözüm”ün net parametreleri vardır. Tanınma ve ayrılıkçı devlet talep etme bizi hiçbir yere götürmez.
Kıbrıslı Türklerle birlikte TC’nin diplomasi atağına ihtiyacı vardır.
2017’de Berlin’deki mutabakat ve “Guterres Çerçevesi” esas alınarak “şartsız şurtsuz” görüşmelere başlamak en akıllıca yoldur.