“Yüksek öğretimde toplu iş sözleşmesi yetmez, taban ücret güvencesi şart”

Hasan Sadıkoğlu İskele ve 21 köy için sahada!

İçeriği Görüntüle

Halkın Partisi Sözcüsü Aral Moral, yüksek öğretimde akademik emeğin gerçek karşılığını bulabilmesi için akademisyenlerin sendikal örgütlenme ve meslek örgütleri aracılığıyla temsil edilme haklarının güçlendirilmesi gerektiğini belirtti.
Moral, yüksek öğretimde akademisyenlerin özlük haklarının güçlendirilmesine yönelik her adımın önemli olduğunu ancak ancak akademik emeğin gerçek karşılığını bulabilmesi için toplu iş sözleşmelerinin tek başına yeterli olmayacağını da görmek gerektiğini söyledi.
Moral’ın açıklamasının tamamı şu şekildedir:
“Akademisyenlerin sendikal örgütlenme ve meslek örgütleri aracılığıyla temsil edilme hakları güçlendirilmelidir. Haklarını bireysel olarak aramak zorunda kalmadıkları, çalışma koşullarının belirlenmesinde söz sahibi olabildikleri ve ortak taleplerini güçlü biçimde dile getirebildikleri bir yapı oluşturulmalıdır.
Öncelikle akademik unvanlara göre bir taban ücret belirlenmelidir. Bu ücret, asgari ücretin belirli katları üzerinden veya kamudaki maaş skalası esas alınarak oluşturulabilir.
Burada esas olan tavan ücret değil, taban ücret belirlemektir. Hiçbir akademisyen belirlenen ücretin altında çalıştırılmamalı, ancak üniversiteler nitelikli akademik emeği daha yüksek ücretlerle ödüllendirmekte serbest olmalıdır.
Böylece yıllarını akademik eğitime, bilimsel araştırmaya ve öğrenci yetiştirmeye adamış insanların ücretleri yalnızca işverenin takdirine bırakılmamış, nesnel ve öngörülebilir bir asgari güvenceye kavuşturulmuş olur.
Ancak ücret güvencesi de tek başına yeterli değildir.
Gerçek maaş üzerinden sosyal sigorta ve ihtiyat sandığı yatırımları, iş güvencesi, yükselme ve terfilerde liyakat ile akademik gelişim için haftada bir gün ücretli akademik izin hakkı da bu düzenin ayrılmaz parçaları olmalıdır.
Çünkü yükseköğretimde adalet, yalnızca hakların kâğıt üzerinde tanınması değil, bu hakların uygulanabilir ve denetlenebilir güvencelere kavuşturulmasıdır.
Ülkemizin lokomotif sektörlerinden biri olarak tanımladığımız yükseköğretimde, sektörü ayakta tutan akademisyenlerin emeği ve geleceği de aynı önemi görmelidir.”